Dostlarım, kıymetli Gümüşhane eşrafı!

Bundan yıllar yıllar önce, daha bizcileyin okaliptüs yaprağı yiyerekten hayata tutunup en temel insan hakkı olan “tembellik hakkını” kullana kullana yaşayıveren koalacıklar yok iken, pireler berber develer tellal filan iken, Kasr-ı Şirin namıyla peyman peyman üstüne imzalanıverirken, teeee bugünlere kadar  -maalesef- birlikte yaşayıveren iki garibim halk topluluğu var imiş. Birine Kürtler ötekine Türkler diyesi de var imiş Tarih Baba’nın. Nokta.

Şimdi yırtık dondan pörtleyen şey gibi (tövbe estağfurullah) “birlikteliğimizin” ortalığa bir garip tartışma konusu olaraktan atılıvermesini şaşkın şaşkın izleyip-dinleyip-okuyup hayretler etmekteyiz. E son günlerin revaçta meselesi ayrılık olunca bir tutam melankoli çeşnileyip bu ‘vaka-yı hayriye’yi paylaşıveresim geliyor siz kıymetli Cundullah Örgütü militanlarıyla…

Yoldaşlarım, haşmetlü Kremlin Sarayı sakinleri!

Ertuğrul Özkök okumaktan sevemediği ülkesini terk etme eğilimlerine mayil olan patolojik kardeşlerim! Sormanın ayıbı olmaz demiş Kürtler’in ataları. Soruyorum bilahare: Kürtlerle Türkler birlikte yaşamak zorunda mıdır?

Vardır şimdi içinizde gaflet ve dalalet içinde “Ê tabii ki kardeşim, başka çaremiz yok, bin yıllık kardeşiz biz falan filan fistan…” gibisinden cevap veresi olanlar. Uyarıyorum! Bu hab-ı gafletten uyanıp bir koşu tükürün Hasan Celal Güzel’in suratına! (Bilmiyorum abi, ilk aklıma gelen isim onunki oldu n’apiyim!)

***
Bir kere biz kardeş filan değiliz cancağızlarım. Olamadık. Kardeş olamadık da ne ettik? Birbimizi dövdük, öldürdük filan. Daha doğrusunu şair söylemiş: “Velhasıl onlar vurdu biz büyüdük kardeşim.” Herkes koştur Allah ulus devletini kuruverirken benim saf dedeciklerim ‘Türk kardeşleriyle’ omuz omuza verip Çanakkale’de, Gelibolu’da düşman döküverip denizlere boğazlara, köyüne dönende  de domates, patlıcan ekmekteydi. Kurulan devletin ne veled-i esasîlerinden, ne de anasır-ı gayrimüslimlerinden olabilmiş benim şaşkaloz dedelerim Osmanlı’nın oyununu çaktığı zaman iş işten geçmiş elbet. Toparlanmış, üstünü başını, egalini düzeltmiş de nafile. Ondan sonra ver elini isyan! Bir, iki, üç, dört… Derken yirmi dokuz kere isyan etmiş bu asi dede-koalalarımız. Dile kolay, yirmi dokuz isyan! Matematiğine yandığım halkım, seksen altı yıllık Cumhuriyet tarihi dahil, teee Kasr-ı Şirin’den beri isyanda. Ondan sonra gelsin Lozan’lar gitsin Kenya’lar… İşte size bir çırpıda “Kürdistan’ın Kısa Tarihi”.

Kıymetli Cudi Dağı sakinleri ve sevgili Tazmanya Canavarları!

İlelebet payidar kalamayacağından emin olduğunuz şu virane cumhuriyetciğin ateşli neferlerinden olan basın mensubu bazı köşekadıları takdire şayan bir cesaretle(!) birdenbire aslında Kürtlerle Türkler’in ayrılabileceğini de tartışmaya başladıklarından beridir gözlerinden kaçan şu kırık dökük Kürdistan’ın tarihini özet mahiyetinde bile olsa gözönünde tutmayışları hazindir, komiktir, terli ve yapışkandır. Sıcak yaz günlerimize hararet katan bir meseleyi böylesi bir andavallıkla tartışmalarının altında “Hele bir ayrılmayı denesinler bak Kürtler’in başına neler gelir” gibisinden bir şantaj olduğunu derin sosyo-matematik hesaplamalarla ortaya çıkarmış bulunuyorum. Evet, self-determinasyon hakkını ömrü billah kullanamamış halkımın çocukları, karındaşlarım, Cizreli minibüs şoförleri! İşte bizi hayretlere sevk eden bu “ayrılsak mı len?” polemiklerinin altında yatan tuhaf maksad-ı umumiye budur. Bunu televizyonlarda koca göbeklerini dolaştırıp “stratejist” diye nam salan yılmaz rejim bekçilerinin yüzlerini buruştura buruştura söyledikleri o salya sümük cümlelerden gayet açık ve net okuyabilirsiniz. Ayrıca o kokuşmuş fikirleri ve stratejileriyle değil bir ülke siyasetini bizim mahallenin takımını bile idare edemeyecekleri, maç kazandıramayacakları aşikar olan bu veled-i televizyon nesli, bölünme paranoyalarını bir çırpıda askıya asıp sofraya çeşnili bir  “bölünme” menüsü getirdiler, evet. Çünkü akıllarınca Kürtler yarın ayrı eve çıksa kiralarını bile ödeyemez diye düşünüyorlar.   

***
Canlarım, Abdülhamit’in sarayındaki cariye bacılarım! Kürtler bir halk olarak elbette self-determinasyon hakkına sahiptirler. Bunu bir pazarlık konusu etmenin çirkefliği beri yanda dursun, biz ayrılığın hangi sevgiliyi daha derbeder edeceğini düşünüverelim bir nebze. Şimdi diyelim ki biz Kürtcağızlar gözümüzü karartıp “Vira bismillah, viva Kürdistan!” dedik ve ayrıldık gitti. Sanıyor musunuz ki Ankara rejimi bütün İstanbul Kürtleri’ni “hadi yallah” diyerekten Diyarbekir’e postalayacak?

Ayrılmaktan bahsedince böylesi absürd fikirler ortaya atarak kız alıp-verdiğimizi, et-tırnak mazmununu hatırlatarak ayrılamayacağımızı(!) bazı sosyolojik veriler üzerinden ispat etmek için yırtınan sümüklüböcek dostlarımız, şimdi ayrılma sanaryolarını tartışma piyasasında revaç edip bizi ters-köşe ettiler. Kürtler’in büyük çoğunluğunun ayrılmaktan yana olmadığı da bir gerçek. Ters-köşe olanlar günü geldiğinde, birlikte yaşayamadığımızda (aşağı yukarı 1071’ten beri birlikte yaşayamıyoruz zaten, yani bence) düşünenler oldu. (Şahsen, ben, bizzat, kendim duran toptan fena bir gol yediğimi düşünmekteyim bu aralar.)

Öte yandan artık bizim de kendi kaderimizi tayin etme hakkımız olduğunu, tam olarak ‘self’ olmasa bile ‘determinasyon’ hakkımızın olduğunu, bir devlet kurmanın belki her iki halka da iyi geleceğini filan biraz sakat bir yaklaşımla olsa da, kimi mürekkep yalamış çakma Türk entellektüelleri tarafından da idrak edilmiş olması vesilesiyle sevindirik de oldum. Ê golü yedik ama zeminin müsait olmadığını rakip takımın anlaması da az buz bir iş değil kanımca, sevgili Trakya göçmeni komşucağızlarım. 

Ezerî karındaşlarımızın pek gözel bir atasözü var ıdır. Der ki: Halva halva dêmeklen ağız şêrin olmiyir. Bizim lisana tercüme edersek; kardeş kardeş demeklen “dost û bira” olunmuyor, dondurma kutusundan fırlayan şaşkaloz pandacıklar! Ê madem birarada yaşayıp kardeş kardeş geçinemedik bize müsade! Kalktı göç eyledi Avşar illeri diyerekten ufak ufak voltamızı alsak hem size yarar hem bize fayda. Korkmayın lo, biz başımızın çaresine de bakarız, kiramızı da öderiz çok şükür.

***
Hülasa! Ayrılalım canlar. Kürdistan da dursun bir yerde işte, Türkler de derin bir ohh çekip atını şaha kaldırsın gayrı. O vatan dediğin dikdörtgenimsi çehredeki toprak parçası yiğit çocuklara mezar olacağına Fırat, Sakarya’ya Osman Sınav senaryosu tadında değil ama gerçekten komşu olsun da yine yeşillensin fındık dalları. Biraz zor olur, ağlar zırlarız azıcık ama sonsuza kadar böyle birbirimize hırrlamaktan iyidir. Bu aşk burada bitsin ve biz çekip gidelim…

Her halkın kendi kaderini tayin hakkının olduğundan bahsederken hazır, gene Ezerî karındaşlarımızın güzide bir atasözünü teee Bakü ellerinden bulup getirdim siz kıymetli Ege’deki deniz kestaneleri ordusunun saydıdeğer mensupları için: “Geçmeyesen namert körpüsünden, qoy kötürsün su seni, yatmayasan tilki kölgesinde qoy yesin aslan seni.”

***
Son olarak niye kullanıldığını tam çözememekle birlikte duymaktan ve duyurmaktan keyif aldığım çağdaş bir Kürt atasözüyle huzurlarınızdan ayrılıp sözü merkez stüdyolarına bırakıyorum: “Yaba daba dû, nikilê Tayyîp kete gû!”

 (Daha bir “ata” olamadım ama sözün patenti elimdedir. İzinsiz kopyalayanları ve kullananları tavşanlar “koala”sın!)

Sivrisineksiz geceler, ılık ikindiler, self-determinasyonlar filan sizlerle olsun canlarım.